رازستان

سلام ،

هذا بضاعتنا !

***************

و تو ای شبگرد !

                   بر جا پای عبور بایست

و ورد خوانان

             بر ناقوس ستبر شب

                                     بکوب !

       و تا بلوغ ستاره

                     تاول انتظارت را

                                         فریاد کن !

             و ساده و بی -

                               پیرایه

                            در دستان همیشه

                                                    ملتهبش زمزمه کن !

                                  بیقراری سقوط

                                                    برگ زرد را

تا آن

            مستِ مست

            گیسوانِ چرکین خویش را

                                            از انهنای

                               کلکِ زرینُ نگار من

                                                بروبد

و باز فاصله ها را

                   میکاوم

                    (بی ریای بی ریا)

                           تا اوج

یا حق

بعد از نزدیک به ۸ ماه سلام ، بعد از نزدیک به ۸ ماه دوری از رازستان ، جایی که تنهاییهام رو باهاش پر میکردم اومدم تا باز سلام کنم و بگم اگر قسمت بشه میخوام باز هم بنویسم . میخوام بازهم توی رازستان با تمام همرازهای خودم همکلام و همسخن بشم و اونها رو مثل همیشه به همدلی و همقدمی بخونم . گرچه بعد از مدتها فاصله و دوری ، خیلیهاشون رازستان رو  و حامد رو فراموش کردند . و خیلی از اونها هم وبلاگهاشون رو رها کردند به امان خدا رفتند پی زندگی و هزار کار کوچیک و بزرگ دیگه .

البته خیلیهای دیگه هم به این جمع صمیمی و با صفا اضافه شدند مثل طه و دیگرانی که باید برم دیدنشون و بهشون خسته نباشید بگم . قصد دارم مثل گذشته بیشتر داستان بنویسم : داستانهای کوتاه و داستانک .

. . . .موشك از كنار برجك تانك عبور كرد . سريع داخل گودال نشست . براي دومين بار موشك انداز را آماده كرد . چشمهايش را بست و بعد از لحظاتي تمركز آيه "و ما رميتَ اِذ رميتَ و لكنَّ الله رمي" را زير لب زمزمه کرد و از جايش بلند شد . بعد از هدف‌گيري شليک کرد . موشک به شني تانک برخورد کرد و منفجر شد . دود غليظي به هوا بلند شد . تيربارچي تانک بهمراه ساير خدمه ، با وحشت از تانک خارج شدند و پا به فرار گذاشتند . با انفجار اين تانک ساير تانکها لحظه اي توقف کردند و بعد به راهشان ادامه دادند . . .

دست هايش را به سمت آسمان بلند کرد و چيزي گفت . بعد به سرعت خودش را به گودالي که مقداري جلوتر بود رساند. موشک انداز را آماده کرد و منتظر فرصت مناسب شد . انفجار تانک , تيربارچي‌هاي عراقي را حساستر کرده بود و اطراف محلي را که بهروز سنگر گرفته بود زير آتش گرفتند . بي امان شليک مي کردند . صداي نزديک شدن تانکها را مي شنيد ولي مجالي براي ايستادن نداشت . لحظاتي بي حرکت داخل گودال نشست و بمحض اينکه از شدت آتش کاسته شد؛

بسم اللهي گفت و مجدداً با خواندن آيه ''  وَ ما رَميتَ اذ رميتَ . . ."   ايستاد و هدف گيري کرد . ماشه را کشيد ، موشک شليک شد . نظاره گر مسير طي شده توسط موشک بود که درد شديدي در قسمت چپ سينه اش احساس کرد : گلوله دوشکا به سينه اش خورده بود و از پشت بدنش را شکافته بود . پاهايش سست شد و تعادلش را از دست داد . نتوانست روي پاهايش بايستد ، روي زمين افتاد . در حال افتادن تانک را ديد که در آتش مي سوزد . . .

*  *  * *  *

بعدها يکي از دوستان بهروز نقل مي کرد:

من و بهروز دو مرحله همسفر حج شديم يکبار سال 63 و يکبار هم . . .

در سفر زيارت خانه خدا بوديم ، بهروز هم همسفرمان ؛ در کنار بيت الله همراه با بهروز داشتم وضو مي گرفتم . مصمم بوديم هرچه زودتر به نماز جماعت بيت الله الحرام برسيم . از او پرسيدم : بهروز جان! حالت چطوره ؟ اوضاع را چطور مي بيني ؟ شاد و لبخند زنان همچنان که وضو مي گرفت گفت :

"اوضاع روبراهه است، مگه مي شه که خوب نباشه ؟ ! ''

در حالي که از شهيد شدنش آگاه بودم گفتم : بهروز جان تعريف کن ! بگو ببينم چطور شهيد شدي ؟ بعد اون چه شد ؟

گفت : "در حال طواف بودم . خانه خدا را طواف مي کردم ، يک بار طواف را بطور کامل انجام دادم ، بطور کامل ! در طواف دوم خداوند فرصت نداد . بنظرم مي اومد که گفت بس است ! . . . و شهيد شدم". مقداري ديگر با هم صحبت کرديم . . . همچنان که شتابان براي اقامه نماز مي رفتم از خواب بيدار شدم . . .

*  *  * *  *

يا حق

سلام ! می دونيد چيه ؟ در طول زمان يه چيزی تو دل آدمها جا خوش ميکنه که به اين سادگيها از دل آدم بيرون نميره . اونقدر تاثير گذار عمل ميکنه که ادم  بی اختيار مجبور به همراهی با اونه . همه جا باهاشه و هميشه عمل و رفتار آدم رو تحت تاثير قرار ميده !

*

و اما قسمت دوم داستان : طواف دوم

**************************************

مرور رفتار بهروز در چند وقت اخير پدر را به اين نتيجه رساندكه اين اعزام متفاوت از دفعه قبل است . . . در حالي كه غم بر دلش سايه  افكنده بود و بغض گلويش را مي فشرد سر به آسمان بلند كرد و گفت : "خدايا راضيم به رضاي تو ! خودت نگهدارش باش ! . . . "

. . . به ساعتش نگاه کرد حدود 5/9 بود . ساكش را برداشت و داخل حياط شد . موقع خداحافظي زماني که برادر بزرگترش بهرام را در آغوش گرفت , طوري كه ديگران متوجه نشوند , بيخ گوش او گفت كه وصيت نامه اش را كجا گذاشته است .

موقع بالاآمدن از پله , پدرش را در آغوش گرفت و گونه هايش را بوسيد و با حالتي خاص گفت : "بابا !‌  حلالم كن !"

بعد از خداحافظي از پدرش نگاهي به ديگران انداخت و با عبور از زير قرآن و بوسيدن آن براي پيوستن به ساير دوستانش حركت كرد . . .

اعزام بهرام مصادف شد با عمليات كربلاي پنج در منطقه شلمچه . . .

*  *  * *  *

. . . ده روز از چهارمين حضور بهروز در جبهه مي گذشت . تمام اين مدت در خط مقدم بود و در جريان پاتكهاي نيروهاي عراقي تانکهاي آنها را شکار مي‌کرد. تا اينكه عمليات تكميلي كربلاي 5 شروع شد .

ساعت , 2 صبح را نشان داد . هوا مهتابي و صاف بود . کتاب دعايش را داخل جيبش گذاشت و با گوشة چفيه اش اشکهايش را پاک کرد . به بچه هايي که جلوي بريدگي خاکريز منتظر دستور بودند , ملحق شد . چند دقيقه اي که گذشت , فرمانده گروهان بچه ها را جمع‌کرد و گفت : "حواستون جمع باشه سر و صدايي ازتون بلند نشه . موقع رد شدن از توي ميدان مين دقت کنيد ! درست

پشت سر بچه هاي اطلاعات عمليات و از توي معبر عبور کنيد ! وقتي به خاکريز عراقيها رسيديد و درگيري شروع شد آر پي جي زنها بايد تيربارها را . . .

گروهان آهسته به راه افتاد . حدود 15 دقيقه اي پياده روي کردند . بعد از عبور از ميدان مين و موانع مختلف به خاکريز عراقيها رسيدند . ابر آسمان را پوشانده بود و هوا تقريباً تاريک شده بود . در يک لحظه چندين نارنجک به سمت مواضع نيروهاي عراقي پرت شد : و بعد صداي انفجارهاي متعدد . . . درگيري شروع شد و صداي شليک مسلسلها و تيربارها فضا را پر کرد . . . بهروز که آماده بود , سنگر تيربار چهار لول را که بي امان شليک مي کرد هدف گرفت و شليک کرد : سنگر منفجر شد و . . .

صبح روز بعد بعد پاتک عراقيها شروع شد . تيربارهاي ضد هوايي و دوشکا خطوط مقدم را زير آتش گرفتند و تانکها به سمت خاکريز نيروهاي ايراني حرکت کردند . آر پي جي زنها آماده شدند كه خودشان را به گودالهاي جلوتر از خاكريز برسانند . بهروز كمك آر پي جي زن خود را صدا كرد و كولة حاوي موشكها را از او گرفت , با صميميت خاصي دست روي شانه هايش گذاشت و در حالي كه لبخند بر چهره داشت گفت: '' اينجا همون جايي كه همت بچه بسيحي به كار مي ياد . براي همين تنهايي رفتن بهتره . تو همين جا باش كه اگر جاي ديگه‌اي نياز شد بري كمك كني''. . .

نگاهي به آسمان انداخت و زير لب زمزمه اي کرد و بعد از خاكريز بالا رفت و در حالي كه كولة موشكها روي دوشش بود و  موشك انداز توي دستش , خودش را به پشت خاكريز پرت كرد. بعد سريع خودش را به گودالي كه 50-40 متر جلوتر بود , رساند . صداي عبور گلوله ها را از فضاي بالاي سر و اطرافش مي شنيد . از لبه گودال نگاهي به مقابل انداخت ؛ چند تانك در حال نزديك شدن بودند . موشك انداز را مسلّح كرد و آماده شد . در يك فرصت مناسب ايستاد و  اولين موشك را شليك كرد . . . .

*************************

علی يارتون 

یاحق 

سلام ! سلام به دوستان خوبم که خيلی وقته سراغی ازشون نگرفتم و نتونستم حالشون رو بپرسم . همينجا از همشون و از همتون عذرخواهی ميکنم .

داستان طواف دوم رو براتون مينويسم اميدوارم خوشتون بياد . اگر خوشتون اومد برام دعا کنيد .

**********************************************************************

با وجود خونريزي و درد شديدي كه در زانويش حس مي كرد مجبور بود پاهايش را جمع كند . عرض سنگر خيلي كم بود و مي بايست راه را براي رفت و آمد امدادگر و مجروح هاي احتمالي جديد, باز مي كرد . بعد از چند دقيقه امدادگري كه اسمش بيدل بود و از بچه هاي شاد و سرحال گروهان , وقتي از بستن بازوي مسئول دسته فارغ شد , خودش را به بهروز رساند و به شوخي گفت: وقتي دلاورگروهان زخمي بشه , واي به حال من كه بيدلم .

بهروز كه نمي توانست بخندد , زوركي لبخندي زد و به سينه اش اشاره كرد و گفت : "فكر كنم سفارش من رو به اونور خاكريزي ها كرده بودي كه من رو هم مثل خودت بيدل كنند . . ."

امدادگر كه تازه متوجه زخم روي سينه بهروز و خونريزي آن شده بود با عصبانيت گفت: پس چرا چيزي  نمي گي . دلاور بودن و قد بودند با هم فرق مي كنه .

سريع كوله اش را برداشت و كنارش نشست . شروع كرد به بازكردن دكمه‌هاي پيراهنش. زخم عميقي بود . ظاهراً استخوان دنده اش شكسته شده بود . با گاز اطراف زخم را پاك كرد  . گاز استريل را گلوله كرد و رو كرد به بهروز و با شيطنت خاصي گفت : آماده اي ؟‌مي خوام دادت رو دربيارم.

يا حق

اول سلام

خودم هم از نوشتن مجددم تعجب ميکنم . يه لحظه است که اومدم و کمتر از يه لحظه به ذهنم خطور کرد که بنويسم و نوشتم . دلم ميخواست بنويسم و دوباره اينجوری بشم همون حامد قبلی و رازستان رو دوباره به جمع اهل راز وارد کنم و تشنگی خودم رو هم برطرف کنم . دستم به نوشتن نميرفت ولی مثل اون موقع هايی که ميخواستم داستان بنويسم ، انگار يکی دستم رو گرفت و روی صفحه گيبورد به حرکت و تقلا واداشت و ناتوانيم در نوشتن هم مانع تند نوشتن و سريع تایپ کردنم نشد . البته اميدوارم خداوند اين رو مقدمه قرار بده برای نوشتن های مکرر آينده . البته اگر قدرت نوشتن در من امتداد پيدا کرد و به قول فلاسفه و اهل منطق : اگر مقتضيات موجود بود و مانع مفقود ! اونوقت باز هم مينويسم .

ميخوام بنويسم و باز هم از داستانهام اينجا يه چيزايی بگذارم . دعا کنيد که بتونم . البته تصميم گرفتم مثل قبل پرگويی نکنم : بلکه فقط يکی دو تا پاراگراف و دگر هيچ :

و يک نگاه

          تمام عشق شد

        سپس چکيد

                          و بعد . . .

             هيچ !

علی يارتون !